Urodził się w 1891 w Maloměřicach (obecnie miejska i katastralna części Brna), w ówczesnym Kraju Morawskim. Pochodził z rodziny wyznania rzymsko-katolickiego, a jego rodzicami byli Józef i Albina z domu Kłos. Ukończył pięć klas w szkole ludowej i trzy klasy w szkole wydziałowej. Wyuczył się na muzykanta. W mowie i piśmie władał językami: polskim, czeskim i niemieckim.
W dniu 12 listopada 1908 wstąpił ochotniczo do armii austro-węgierskiej i przydzielony został do 90 pułku piechoty w Jarosławiu. Do 1918 służył w tymże pułku (przy orkiestrze pułkowej), odbywając w początkowym okresie trzyletnią obowiązkową służbę wojskową. Z dniem 20 maja 1910 awansowany do stopnia szeregowego – tytularnego starszego szeregowego, od 27 września 1910 szeregowy – tytularny kapral, od 11 października 1912 szeregowy – tytularny plutonowy, a od 1 maja 1913 w randze kaprala – tytularnego sierżanta.
Po wybuchu I wojny światowej – od 8 sierpnia 1914 wraz z c. i k. 90 pp walczył na froncie. Od 18 listopada 1914 do 11 kwietnia 1915 leczony w szpitalu w Ołomuńcu na czerwonkę. Od 12 kwietnia do 25 lipca 1915 w Batalionie Zapasowym 90 pp. Od 26 lipca 1915 do 26 sierpnia 1916 ponownie na froncie. W okresie od 27 sierpnia do 26 listopada 1916 leczony w szpitalu na tyfus. Od 27 listopada 1916 do 11 stycznia 1917 w Kadrze pułku. Od 12 stycznia 1917 do 31 października 1918 (upadek monarchii austro-węgierskiej) ponownie na froncie – jako podoficer zawodowy. W czasie swej wojennej służby w c. i k. armii przez 38 miesięcy przebywał w polu (na froncie), walcząc na frontach: rosyjskim, rumuńskim i włoskim. Odznaczony został Żelaznym Krzyżem Zasługi z Koroną, Brązowym Medalem Waleczności, Krzyżem Wojskowym Karola i Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913.
15 listopada 1918 wstąpił ochotniczo (w randze plutonowego) do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 9 pułku piechoty, przemianowanego następnie na 14 pułk piechoty. Od 17 grudnia 1918 do 30 grudnia 1919 na froncie polsko-ukraińskim, od 2 lutego do 15 sierpnia 1920 na froncie bolszewickim. W okresie od 17 sierpnia do 8 grudnia 1920 przydzielony do Kadry 14 pułku piechoty. Od 9 grudnia 1920 ponownie pełnił służbę na froncie w szeregach 14 pp. W toku służby kolejno awansowany – z dniem 1 stycznia 1919 mianowany tytularnym sierżantem, a 1 kwietnia tr. awansowany do rangi rzeczywistego sierżanta. Zatwierdzony w charakterze podoficera zawodowego z dniem 6 sierpnia 1920, na mocy rozkazu Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź” z 23 lutego 1921.
Na początku lat 20. XX w. sierżant Sobiesław Ruprecht przynależał ewidencyjnie do Kadry Batalionu Zapasowego 14 pułku piechoty (jako jednostki zapasowej), z jednoczesnym przydziałem taktycznym do oddziału sztabowego. Kontynuował karierę wojskową jako podoficer zawodowy, a miejscem jego służby był Włocławek, który stał się miastem garnizonowym 14 pp. Z dniem 1 października 1922 został przemianowany na podoficera zawodowego w orkiestrze 14 pp (na mocy rozkazu Dowództwa 4 Dywizji Piechoty z 28 października 1922). Awansowany do stopnia starszego sierżanta ze starszeństwem od 1 maja 1924.
Rozkazem organizacyjnym Nr 1 Dowództwa 14 pułku piechoty z dnia 16 września 1930 starszy sierżant Sobiesław Ruprecht przydzielony został do orkiestry pułkowej. Takie same przydziały służbowe otrzymał na mocy rozkazu organizacyjnego Nr 1 z dnia 1 kwietnia 1932 i rozkazu organizacyjnego Nr 3 z 1 września 1933. W orkiestrze wojskowej grał na kornecie i na skrzypcach, pełnił w niej również funkcję tamburmajora. Przeniesiony w stan spoczynku przed czerwcem 1938. Udzielał prywatnie nauki z gry na różnych instrumentach.
Starszy sierżant stanu spoczynku Sobiesław Ruprecht zmarł 13 maja 1938 we Włocławku (według rodzinnych przekazów zmarł na zawał serca, na peronie dworca kolejowego w Aleksandrowie Kujawskim – oczekując na pociąg do Włocławka, po zakończeniu udzielanych lekcji gry) i spoczywa na tamtejszym cmentarzu komunalnym – sektor: 64, rząd: 1, grób: 7. Na tym samym cmentarzu spoczywa jego żona Katarzyna.
W dniu 16 lipca 1916 zawarł w Jarosławiu związek małżeński z Katarzyną Kłos (ur. 25 listopada 1890, zm. 19 kwietnia 1945 we Włocławku). Ich dziećmi byli: Wilhem Józef (ur. 4 maja 1914 w Jarosławiu, zm. 1 kwietnia 1971), Sobiesław Henryk (ur. 25 lipca 1917 w Jarosławiu), Henryka (ur. 23 sierpnia 1919, zm. 11 czerwca 1989 we Włocławku) oraz Tadeusz Zbigniew (ur. 14 stycznia 1922 we Włocławku).
