Urodził się 21 października 1911 w Lubominie tamtejszej parafii (obecnie gmina Boniewo
powiatu włocławskiego). Był synem Mieczysława Konstantego (zm. 1 lutego 1928)
i Marianny Alojzy Bylińskiej (ur. 22 maja 1881, zm. 19 września 1958 w Toruniu), którzy
związek małżeński zawarli w dniu 24 stycznia 1906 we włocławskiej parafii pw. św. Jana
Chrzciciela. Jego bratem był Aleksander Kazimierz (ur. 22 marca 1913 w Lubominie).
Mianowany podporucznikiem rezerwy w korpusie oficerów piechoty ze starszeństwem
z dniem 1 stycznia 1936 i 334. lokatą.
Przed wybuchem II wojny światowej mieszkał we wsi Lubomin Rządowy.
W sierpniu 1939 został zmobilizowany. We wrześniu tr. walczył w szeregach 14 pułku
piechoty z Włocławka, na stanowisku dowódcy drużyny. 10 września 1939 wraz
ze zgrupowaniem żołnierzy z 14 pp i innych jednostek znajdował się w odwrocie za Kowal.
Poległ w tym samym dniu w pobliżu Kowala – we wsi Kurowo. Pochowany w żołnierskim
grobie (zlokalizowanym przy pobliskim brzozowym lasku) wykopanym przez strzelców
z jego drużyny, którzy oddali honory poległemu.
Symboliczny grób ppor. rez. Jana Mikulskiego znajduje się na włocławskim Cmentarzu
Komunalnym – sektor: 37, rząd: 1, grób: 14.
Postanowieniem Sądu Powiatowego we Włocławku z 18 lutego 1959 ustalono datę śmierci Jana Mikulskiego na dzień 10 września 1939.
