Urodził się 28 maja 1912 we wsi Zapomnianowo powiatu nieszawskiego (w rzymskokatolickiej parafii Lubanie). Był synem Andrzeja (robotnika, a potem sklepikarza) i Bronisławy z Woźniaków, którzy związek małżeński zawarli 16 września 1906 we wsi Łowiczek. Jego rodzeństwem byli urodzeni w Zapomnianowie: Helena (ur. 28 lutego 1909, zm. 4 grudnia 1998), Józef (ur. 16 września 1910, rozstrzelany przez Niemców w grudniu 1939 w Działdowie), Marianna (ur. 18 lipca 1913, zm. 3 sierpnia 1914 tamże), Kazimierz (ur. 27 lutego 1915, zm. 15 listopada 1978), Franciszka (ur. 4 grudnia 1917, zm. 29 czerwca 1964), Zofia (ur. 20 grudnia 1919, zm. 19 stycznia 1987), Mieczysław (ur. 1923, zm. 5 sierpnia 2011) i Ludomira (ur. 5 września 1925, zm. 9 kwietnia 2005).
Zdał maturę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim.
W okresie od 19 września 1934 do 20 czerwca 1935 uczestniczył w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 4. Dywizji Piechoty zorganizowanym w Brodnicy przy 67 pułku piechoty. Początkowo w randze strzelca, awansowany do stopnia starszego strzelca z dniem 21 grudnia 1934. Tytularny kapral od 21 kwietnia 1935. Kurs ukończył z wynikiem ogólnym dobrym i lokatą 33/111, uzyskując tytuł podchorążego rezerwy. Od 30 czerwca 1935 pełnił służbę w 63 pułku piechoty, z którego z dniem 1 października tr. został przeniesiony do rezerwy rozkazem Ministra Spraw Wojskowych.
Od 1 lipca do 10 sierpnia 1936 odbywał ćwiczenia wojskowe. Mianowany podporucznikiem rezerwy w korpusie oficerów piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1937 i 2218. lokatą. Podlegał pod Powiatową Komendę Uzupełnień we Włocławku i posiadał przydział do 14 pułku piechoty z Włocławka na stanowisko dowódcy plutonu strzeleckiego.
We wrześniu 1937 pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej w Dobrzejewicach.
Pod koniec sierpnia 1939 zmobilizowany do 14 pułku piechoty i przydzielony na stanowisko dowódcy I plutonu 7. kompanii III batalionu (kompanią dowodził ppor. Andrzej Blomberg, a batalionem mjr Józef Rodzeń). Z włocławskim pułkiem brał udział w walkach na Pomorzu i w bitwie nad Bzurą. 11 września przejął dowództwo nad 7. kompanią (jej dotychczasowy dowódca doznał szoku nerwowego podczas natarcia) i poległ w tym samym dniu pod Walewicami (kolejnym dowódcą 7. kompanii został por. rez. Józef Chmielewski).
Podporucznik rezerwy Stanisław Kucharski spoczywa w kwaterze wojennej cmentarza parafialnego w Bielawach.
