Urodził się w dniu 13 grudnia 1916 w miejscowości Skępe (powiat lipnowski) jako syn Stanisława i Anny Pilewskiej. Jego bratem był Zygmunt (ur. 1900).
Ukończył kurs sanitarny i studium medyczne. Powołany na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 4. Dywizji Piechoty, który odbywał się w 67 pułku piechoty z Brodnicy. Kurs ukończył z wynikiem pozytywnym.
W dniu 7 kwietnia 1939 powołany na ćwiczenia wojskowe do 14 pułku piechoty z Włocławka, które odbywał w lasach w okolicach Golubia-Dobrzynia (stacjonowało tam dowództwo 4. Dywizji Piechoty). Pozostał w pułku aż do mobilizacji, a po jej ogłoszeniu powrócił do Włocławka i został skierowany do II batalionu włocławskiego pułku na stanowisko dowódcy pocztu batalionowego (batalionem dowodził mjr Jan Łobza).
27 sierpnia 1939 razem ze swym batalionem wyruszył w kierunku granicy z Prusami Wschodnimi, by po trzech dniach marszu stanąć nad tą granicą (w miejscowości Górale koło Brodnicy). Uczestnik walk pod Mełnem i Grutą – pomagał lekarzowi pułku (mjr. Zygmuntowi Pukiańcowi) w opatrywaniu rannych, po czym razem z kolumną ciężko rannych wyjechał do szpitala D.O.K. Nr VIII w Toruniu. W toku dalszych walk sprawował funkcję dowódcy kolumny sanitarnej. Następnie w odwrocie za Wisłę i marszu na Kutno oraz Sochaczew. Wziął udział w bitwie nad Bzurą. Z resztkami swego batalionu doszedł do Puszczy Kampinoskiej, gdzie zostali otoczeni. Podjął próbę przedarcia się za Bzurę, podczas której został ranny w lewą nogę (18 września). Dostał się do niemieckiej niewoli, po czym skierowano go do szpitala w Żyrardowie.
Jeniec stalagu II A Neubrandenburg (nr jeniecki: 25248), a potem, do końca wojny, stalagu II E Schwerin. Po wyzwoleniu powrócił do Polski.
W roku szkolnym 1956/57 został pierwszym kierownikiem szkoły we wsi Babięty Wielkie (gmina Susz w powiecie iławskim). Pozostał wieloletnim gospodarzem tejże placówki, przechodząc w 1977 na emeryturę. Lucjan Zgorzelski był członkiem Koła Łowieckiego Nr 1 w Iławie.
Żonaty z Marianną (ur. 11 stycznia 1924, zm. 30 marca 1999). Lucjan Zgorzelski zmarł w dniu 15 kwietnia 1992 i spoczywa wraz z żoną na cmentarzu we wsi Redaki (gmina Susz).
