płk Misiąg Ignacy

Pułkownik Ignacy Misiąg – archiwum Mariana Ropejko.

Urodził się w dniu 30 lipca 1891 w Tywoni jako syn niezamożnego chłopa Jana (ur. 1853, zm. 1927) i Franciszki z domu Krajnig. Kształcił się w gimnazjum w Jarosławiu, które ukończył w 1910 zdając egzamin maturalny. W latach 1908-1911 działał w Drużynach Bartoszowych. Po uzyskaniu matury rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwał z powodu powołania do armii austro-węgierskiej. W latach 1910-1911 odbył, na terenie Bośni i Hercegowiny, jednoroczną ochotniczą służbę wojskową w samodzielnym batalionie c. i k. 90 pułku piechoty. Następnie powrócił do nauki i wstąpił w tym samym czasie do Towarzystwa Sportowo-Gimnastycznego „Strzelec”.

Po wybuchu I wojny światowej został w 1914 zmobilizowany do armii austro-węgierskiej. Ukończył szkołę oficerską i w stopniu kadeta rezerwy wysłano go na front serbski. W 1915 awansował do stopnia podporucznika rezerwy (ze starszeństwem od 1 lipca 1915). Uczestniczył w walkach na terenie Czarnogóry i Włoch, gdzie przeszedł malarię. W 1918 awansowany do rangi porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1915.

Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z frontu do Jiczyna. Na przełomie października i listopada 1918 objął dowodzenie nad batalionem zapasowym 90 pułku piechoty, którego większość obsady stanowili Polacy. Na bazie tego batalionu utworzył 9 pułk piechoty, który został następnie przeniesiony do Jarosławia. W Jarosławiu por. Ignacy Misiąg włączył się w organizowanie oddziałów Wojska Polskiego. W lutym 1919 przemianowano 9 pułk piechoty na 14 pułk piechoty, a Ignacy Misiąg został z dniem 17 lutego 1919 adiutantem dowódcy tego pułku – ppłk. Wiktora Jarosz-Kamionki.

W międzyczasie rozkazem Szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Stanisława Szeptyckiego otrzymał z dniem 1 listopada 1918 przydział do Okręgu Wojskowego Przemyskiego. Z kolei na mocy dekretu Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 27 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego.

Uroczystość wręczenia sztandaru 14 pułku piechoty (28 października 1923 r.) – w środku major Ignacy Misiąg. Archiwum Mariana Ropejko.

W szeregach 14 pułku piechoty wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej, uczestnicząc między innymi w ofensywie na terenie Małopolski Wschodniej (maj 1919). Walczył również w wojnie polsko-bolszewickiej, w tym podczas ofensywy na froncie wołyńskim (sierpień 1919), wyprawy kijowskiej (kwiecień 1920), walk na Białorusi (maj 1920), walk odwrotowych (lipiec 1920) oraz kontrofensywy w Małopolsce Wschodniej (2 połowa sierpnia 1920 roku).

Szkoła Podoficerska 14 pp w dniu 9 października 1925 – w środku ppłk Ignacy Misiąg, na prawo od niego ppłk Leon Grot. Archiwum Mariana Ropejko.

Z dniem 8 lipca 1919 wyznaczono go na stanowisko adiutanta taktycznego 14 pułku piechoty, a w czerwcu 1920 został pełniącym obowiązki dowódcy tego pułku. 3 sierpnia 1920 objął dowodzenie nad 14 pułkiem piechoty. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza marszałka Józefa Piłsudskiego został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora piechoty.

Szkoła podoficerska 14 pp w 1928 roku – w środku ppłk Ignacy Misiąg, na lewo od niego ppłk Franciszek Sudoł. Archiwum Mariana Ropejko.

Ignacy Misiąg odznaczał się odwagą oraz zmysłem taktycznym i organizacyjnym, czego dowodem było nadanie mu Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari (dekret Wodza Naczelnego z dnia 13 kwietnia 1921) i czterokrotnie Krzyża Walecznych.

W dniu 1 maja 1921 przybył wraz z 14 pułkiem piechoty do Włocławka i objął jednocześnie stanowisko komendanta włocławskiego garnizonu. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora piechoty ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku i 205. lokatą. 28 października 1923 odebrał we Włocławku z rąk Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego sztandar ufundowany dla 14 pp przez społeczeństwo miasta.

Kadra 14 pułku piechoty w IV kwartale 1928 roku – w środku siedzi dowódca pułku – ppłk Ignacy Misiąg, na prawo od niego ppłk lek. Ewaryst Wąsowski, a na lewo mjr Mikołaj Świderski. Archiwum Mariana Ropejko.

Rozporządzeniem Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego z 31 marca 1924 awansowano Ignacego Misiaga do stopnia podpułkownika, ze starszeństwem od 1 lipca 1923 i 82. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W roku 1924 ppłk Misiąg piastował również stanowisko prezesa Wojskowego Klubu Sportowego 14 pułku piechoty „Zagoń”. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych został przeniesiony służbowo, z dniem 3 lutego 1928, na III unifikacyjny trzymiesięczny kurs dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. W roku 1928, piastując stanowisko dowódcy 14 pp, zajmował 55. lokatę wśród podpułkowników piechoty ze swego starszeństwa.

Uroczystość poświęcenia budynku internatu przy Gimnazjum im. Jana Długosza we Włocławku – 4 października 1930 r. Pułkownik Ignacy Misiąg siedzi drugi od prawej. Zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Podczas swego pobytu we Włocławku Ignacy Misiąg wykazał się jako doskonały administrator i organizator życia społecznego. Okres jego dowodzenia 14 pulkiem piechoty to czas rozkwitu włocławskiego garnizonu. Obiekty koszarowe zostały wyremontowane, rozbudowane i zelektryfikowane, zbudowano dom mieszkalny dla podoficerów, a pułk osiągnął wysoki poziom wyszkolenia. Duży nacisk kładł na rozwój kultury fizycznej w mieście. Zajmował stanowisko członka Miejskiego Komitetu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, a od 1932 pełnił funkcję prezesa klubu sportowego „Cuiavia”, w którym pod jego rządami powstało wiele nowych sekcji. Zwalczał analfabetyzm wśród żołnierzy, organizując wraz z prezesem miejscowego PCK (Anną Boye) kursy, które ukończyło ponad cztery tysiące żołnierzy. Działał we włocławskim harcerstwie (od 1922) oraz w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. W okresie dużego bezrobocia panującego we Włocławku (lata 1931–1932), z jego rozkazu wojsko przekazywało potrzebującym żywność, opał oraz wydawało darmowe posiłki dzieciom i młodzieży.

Ćwiczenia aplikacyjne oficerów rezerwy (1930) – płk Ignacy Misiąg stoi czwarty od lewej w I rzędzie od dołu, z teczką pod pachą stoi mjr Jan Radoliński. Archiwum Michała Mosiądza.

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego został awansowany do rangi pułkownika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W dniu 27 listopada 1929 Prezydent Mościcki odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski – za zasługi na polu organizacji, administracji i wyszkolenia wojska. W roku 1930 zajmował 105. lokatę łączną na liście starszeństwa pułkowników piechoty.

Kadra oficerska 14 pułku piechoty w czerwcu 1933
**I rząd** – siedzą od lewej: kpt. Marian Matera, mjr Aleksander I Zabłock i, mjr Aleksander Fiszer, ppłk Franciszek Sudoł, płk Ignacy Misiąg, ppłk Hugo Mijakowski, mjr Stanisław Brzeziński-Dunin, mjr Stanisław Pietrzyk, mjr dypl. Wilhelm Paszkiewicz
**II rząd** – stoją od lewej: kpt. Emil Zawisza de Sulima, kpt. Michał Naziembło, kpt. Mieczysław Sanak, kpt. Józef Tkaczyk, kpt. Ignacy Alejski, kpt. lek. Zygmunt Pukianiec, kpt. Józef Rodzeń, kpt. Roman Zawarczyński, kpt. Jan Fleischmann, por. Stefan Spychalski, kpt. Piotr Wittman
**III rząd** – stoją od lewej: por. Jan Herman, por. Stefan Wójcik, por. Franciszek Ptaszyński, por. Zygmunt Beliczyński, kpt. Wiktor Jarocki, por. Władysław Szelepin, por. Jan Wiśniewski, por. Józef Minikina, ppor. Czesław Łabencki, por. Wacław Fabijanowski, ppor. Władysław Stepokura (stoi niżej), ppor. Tadeusz Wroński, ppor. lek. Stefan Żabicki
**IV rząd** – stoją od lewej: ppor. Jan Kowalczyk, por. Józef Stawicki, por. Konstanty Biesiekierski, kpt. dypl. Józef Olędzki, ppor. Jan Grabiński, ppor. Ryszard Jagiełło, ppor. Zygmunt Buczyński, ppor. Stanisław Domagalski, ppor. Leonard Królak
Źródło: zbiory własne.

Z dniem 20 czerwca 1933 został wyznaczony na stanowisko szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. Od władz i mieszkańców Włocławka otrzymał na pożegnanie pamiątkową szablę ze złotą głownią. Pozostając szefem Biura Personalnego MSWojsk. zajmował na dzień 1 lipca 1933 – 83. lokatę łączną wśród pułkowników piechoty, a w dniu 5 czerwca 1935 – 67. lokatę łączną.

Składanie życzeń noworocznych ministrowi spraw wojskowych – gen. Tadeuszowi Kasprzyckiemu (siedzi czwarty z lewej) – przez personel Ministerstwa Spraw Wojskowych (31 grudnia 1935). Pułkownik Ignacy Misiąg siedzi pierwszy z prawej. Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe.

Otwarcie Muzeum Józefa Piłsudskiego w Belwederze (6 czerwca 1936) – płk Ignacy Misiąg stoi piąty z lewej. Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe.

Płk Ignacy Misiąg z dziećmi z włocławskiej ochronki (siedzi trzeci z lewej). Pierwszy z prawej siedzi ks. kpt. Antoni Kosiba. Archiwum Mariana Ropejko.

W lutym 1938 objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 6 Dywizji Piechoty (siedziba dowództwa dywizji znajdowała się w Krakowie). Na dzień 23 marca 1939 zajmował 13. lokatę wśród pułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie i nadal pełnił służbę na stanowisku I dowódcy piechoty dywizyjnej 6 DP.

W lipcu 1939 został dowódcą Oddziału Wydzielonego „Ignacy”, w skład którego weszły: IV batalion 16 pułku piechoty, III batalion 20 pułku piechoty, I dywizjon 6 pułku artylerii lekkiej, trzy plutony przeciwpancerne i dwa szwadrony kawalerii. Na czele tego Oddziału Wydzielonego wziął udział w kampanii wrześniowej. Zadaniem OW „Ignacy” (inaczej znanego jako „Brzeźce”) była osłona kierunku pszczyńskiego. To oddziały płk. Misiąga jako pierwsze stawiły czoła niemieckim wojskom w czasie wojny obronnej 1939 – bowiem już o godzinie 4:00 rano 1 września żołnierze placówki dozorującej wysadzili most drogowy na Odrze w miejscowości Olza (decyzję o wysadzeniu mostu podjął oficer dyżurny OW „Ignacy” – por. Jan Honc), a kilka minut potem placówka z m. Rydułtowy wysadziła tunel, którym od Suminy nadjeżdżał niemiecki pociąg pancerny. W dniach 1 i 2 września zgrupowanie płk. Misiąga toczyło zacięte walki z niemiecką 5 Dywizją Pancerną, w wyniku których, mimo początkowego sukcesu, uległo rozbiciu w okolicach Pszczyny. Dalsze walki prowadził pułkownik Misiąg wraz z 6 Dywizją Piechoty (wchodzącą w skład Grupy Operacyjnej „Bielsko”) – na Śląsku, nad Dunajcem, nad Sanem, w lasach biłgorajskich i w pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. W dniu 20 września 1939, po kapitulacji 6 Dywizji Piechoty w rejonie Rawy Ruskiej, dostał się do niewoli niemieckiej.

Płk Ignacy Misiąg – zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego.

Płk Ignacy Misiąg – archiwum Mariana Ropejko.

Pułkownik Ignacy Misiąg (z lewej) i porucznik Jan Honc (z prawej) – zbiory Tomasza Muskus.

Początkowo przebywał w obozie w Bochni, a następnie w oflagu XI B Braunschweig, w którym pełnił funkcję starszego obozu. W kwietniu lub czerwcu 1940 został przeniesiony do oflagu II C Woldenberg, gdzie również objął obowiązki starszego obozu. Kierował obozową organizacją podziemną, lecz w grudniu 1941 z uwagi na stan zdrowia zrezygnował z tej funkcji. Ciężko chory na chorobę Buergera został umieszczony w szpitalu jenieckim w Stargardzie, w którym amputowano mu obie nogi. Mimo to choroba rozprzestrzeniała się i w jej wyniku zmarł w szpitalu dnia 24 stycznia 1942. Po jego śmierci w oflagu odbyła się akademia, a na znak żałoby wszelkie imprezy obozowe zawieszono na okres dwóch dni. Pochowany został na Międzynarodowym Cmentarzu Wojennym w Stargardzie.

Grób płk. Ignacego Misiąga na Międzynarodowym Cmentarzu Wojennym w Stargardzie – zbiory własne.

Za udział w walkach wojny obronnej 1939 został w roku 1967 pośmiertnie odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Pułkownik Ignacy Misiąg był żonaty z Marią Średnicką, z którą mieli dwóch synów: Mariana Ignacego (ur. 19 czerwca 1922) i Jana Kazimierza (ur. 4 marca 1926) oraz córkę Zofię Wandę (ur. 22 stycznia 1925). Wszystkie ich dzieci urodziły się we Włocławku.