Urodził się w dniu 1 lipca 1897 w Cieszanowie (powiat Lubaczów) jako syn Jana i Marii Pałczyńskiej. Ochrzczony został w cieszanowskiej parafii 8 lipca tr. Jego rodzeństwem byli urodzeni w Cieszanowie: Józef Antoni (ur. 15 stycznia 1886, zm. 1 kwietnia 1951 w Londynie), Eleonora Aniela (ur. 1887), Maria Michalina (ur. 1889), Joanna Józefa (ur. 1893), Stefania Karolina (ur. 1895), Jadwiga Wiktoria (ur. 1899) i Alfred (ur. 8 marca 1901) – pod koniec 1937 w randze starszego sierżanta służył w kwatermistrzostwie 63 pułku piechoty z Torunia.
W roku 1903 rozpoczął edukację w pięcioklasowej szkole ludowej w Cieszanowie. Po jej ukończeniu pomagał rodzicom w domowych obowiązkach, a następnie pracował w sądzie powiatowym. W roku 1912 wstąpił do drużyny strzeleckiej zorganizowanej w rodzinnym mieście przy Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, odbywając z nią, do końca lipca 1914, wszystkie ćwiczenia polowe z bronią. W roku 1913 uczestniczył we Lwowie w wielkich polowych ćwiczeniach Sokolich Drużyn Strzeleckich (prowadzonych pod komendą marszałka Józefa Piłsudskiego i generała Władysława Sikorskiego). Członek ochotniczej straży pożarnej w Cieszanowie oraz tamtejszego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
W sierpniu 1914 zmobilizowany przez władze austriackie (jako członek straży pożarnej nie mógł wziąć udziału w mobilizacji drużyn strzeleckich) i skierowany do prac w Twierdzy Przemyśl. Po upadku twierdzy powrócił w lutym 1915 do Cieszanowa, gdzie przebywał do czasu powołania w szeregi armii austro-węgierskiej. W dniu 2 listopada 1918 dostał się na froncie albańskim do niewoli serbskiej. 22 lutego 1919 zbiegł z niewoli i zgłosił się u tymczasowego polskiego konsula w Zagrzebiu, którego poinformował o dużej liczbie polskich jeńców nadal przetrzymywanych przez Serbów w obozach jenieckich na wybrzeżu dalmatyńskim. Przez dwa tygodnie jako urzędnik konsulatu zajmował się sprawą zwolnienia polskich jeńców, co też wkrótce nastąpiło. Wraz z pierwszą grupą uwolnionych Polaków, która przybyła do Zagrzebia, powrócił do Polski.
Przez Wiedeń i Kraków przybył do Jarosławia, gdzie wstąpił ochotniczo do formującego się 14 pułku piechoty. Uczestniczył we wszystkich walkach tego pułku na froncie ukraińskim i bolszewickim – od marca 1919, aż do podpisania Traktatu Ryskiego (marzec 1921). W marcu 1921 na polecenie ówczesnego majora 14 pp Ignacego Misiąga przeprowadził wywiad na granicy pruskiej.
W okresie międzywojennym służył jako podoficer zawodowy, a jego jednostkom macierzystą pozostawał 14 pułk piechoty z Włocławka. Pod koniec 1927 posiadał już rangę starszego sierżanta.
Rozkazem organizacyjnym Nr 1 Dowództwa 14 pułku piechoty z dnia 16 września 1930 starszy sierżant Karol Furtek przydzielony został do personelu kwatermistrzostwa włocławskiego pułku. Na mocy rozkazu organizacyjnego Nr 1 dowództwa włocławskiego pułku z dnia 1 kwietnia 1932 i rozkazu organizacyjnego Nr 3 z 1 września 1933 ponownie otrzymywał przydział do kwatermistrzostwa pułku. W dniu 5 listopada 1935 odrzucono jego wniosek o nadanie Medalu Niepodległości. W listopadzie 1938 nadal służył czynnie w 14 pp.
Karol Furtek – zbiory Mariana Ropejko.
Po II wojnie światowej mieszkał we Włocławku i pracował jako księgowy. Zmarł 6 grudnia 1968 we Włocławku i spoczywa na tamtejszym cmentarzu komunalnym – sektor: 83, rząd: 12, grób: 283.
Żonaty z Wincentyną Nowowiejską (ur. 4 lipca 1904, zm. 26 maja 1978). W dniu 19 listopada 1927 z ich związku urodził się we Włocławku syn Ireneusz Antoni (zm. 3 września 1934). Dziećmi Karola i Wincentyny byli również: Zbigniew (ur. 1923, zm. 1981), Wiesław (ur. 1937, zm. 1982) i Barbara (ur. 1935, zm. 1936).
Starszy sierżant Karol Furtek odznaczony był:
- Brązowym Krzyżem Zasługi (1935)
- Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 (1928)
- Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (1928)
- Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (1938)
Krewni Karola Furtka:
Józef Antoni Furtek (starszy brat Karola) – urodził się 15 stycznia 1886 w Cieszanowie. Podporucznik rezerwy piechoty ze starszeństwem od 1 czerwca 1919, w 1934 zajmował 227. lokatę wśród podporuczników rezerwy piechoty i przynależał wówczas do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr X, podlegając pod Powiatową Komendę Uzupełnień w Jarosławiu. Przed wybuchem II wojny światowej pracował jako dyrektor szkoły w Oleszycach. We wrześniu 1939 znajdował się w Ośrodku Zapasowym 39 pułku strzelców lwowskich. Aresztowany 9 kwietnia 1940 przez NKWD i więziony w Lubaczowie. 10 lutego 1941 zapadł wyrok w jego sprawie, na mocy którego skierowano go do obozu Karłag (obwód Karaganda w Kazachstanie). Jego żona Maria i najmłodszy syn Kazimierz zostali w sierpniu 1942 ewakuowani z terenu ZSRR. W połowie listopada 1943 Józef z żoną i Kazimierzem przebywali w Teheranie, a we wrześniu 1944 w Kairze. Następnie (do 1947) mieszkali w Ghazir koło Bejrutu, gdzie Józef pracował jako nauczyciel. Zmarł 1 kwietnia 1951 w Londynie i spoczął na cmentarzu Kensal Green.
Dziećmi Józefa (bratankami Karola) byli:
– Adam Marek Furtek, urodzony 25 maja 1923 w Cieszanowie. W czasie II wojny światowej członek załogi niszczyciela ORP „Orkan”. Przeżył zatopienie okrętu w dniu 8 października 1943 (uratowały się 43 osoby, zginęło około 200 marynarzy). Mieszkał i pracował w Londynie, gdzie zmarł 12 stycznia 1984. Miał dwóch synów,
– Kazimierz Furtek, urodzony 6 stycznia 1929 w Oleszycach. W czasie II wojny światowej zesłany z matką na tereny Związku Radzieckiego (pracowali w rolnictwie). W sierpniu 1942 ewakuowani z terenu ZSRR, znaleźli się w Teheranie, potem w Kairze i Ghazir. 9 października 1947 przybył do Wielkiej Brytanii. Mieszkał i pracował w Londynie, gdzie zmarł 15 listopada 1995. Spoczywa na londyńskim cmentarzu Merton & Sutton. Jego żoną była Carol, z którą mieli troje dzieci,
– Władysław Jan Furtek, urodzony 27 stycznia 1920 w Cieszanowie. 30 września 1938 rozpoczął naukę w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie. Uczestnik wojny obronnej 1939, wzięty przez Rosjan do niewoli w Tarnopolu w dniu 17 września 1939. Przez trzy tygodnie przetrzymywany w obozie przejściowym Tiotkino. Przewieziony do Krzywego Rogu na Ukrainie i zmuszany do pracy w kopalni, której odmawiał. Przetrzymywany i przesłuchiwany przez komisarzy politycznych w kolejnych więzieniach: Charków, Kursk, Orzeł, Smoleńsk i Kozielsk (do któego przybył w połowie stycznia 1940). Do 26 kwietnia 1940 w obozie w Kozielsku. Jako jeden z niewielu uniknął śmierci z rąk funkcjonariuszy NKWD. Następnie przetrzymywany w obozie Pawliszczew Bor (Juchnowo), od 18 czerwca 1940 w Griazowcu. 3 września 1941 zwolniony z Griazowca i skierowany do Tockoje, do formującej się tam armii gen. Andersa (w Tockoje mieściło się Centrum Organizacyjno-Wyszkoleniowe Armii). Jeszcze we wrześniu 1941 przeniesiony do Tatiszczewa, gdzie formowała się 5. Wileńska Dywizja Piechoty. W grudniu tr. znajdował się w Kołtubance – w obozie Zgrupowania Lotników i Marynarzy (skupiającym ochotników do tych broni). W styczniu i lutym 1942 wraz z przebywającymi w tym obozie lotnikami, personelem technicznym oraz kandydatami do lotnictwa został przetransportowany na nowe miejsce pobytu – do Kermine (Uzbekistan). Następnie poprzez Pahlevi i Teheran dotarł w maju 1942 do Bombaju, skąd na pokładzie statku „Awatea” dotarł we wrześniu 1942 na Wyspy Brytyjskie. Służył w Polskich Siłach Powietrznych (nr ewidencyjny 703430) w randze sierżanta. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w Wielkiej Brytanii. Ożenił się 4 sierpnia 1948. 2 lipca 1949 otrzymał obywatelstwo brytyjskie. Podjął studia w London School of Economics i pracował w Londynie. W 1979 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Szkocji – w domu rodzinnym swej żony. Zmarł 13 czerwca 1985 w Szkocji i spoczął na cmentarzu w Wigtown. Opublikował relację ze swego pobytu w Kozielsku, w wydawanym w Londynie „Dzienniku Polskim”. Był ważnym świadkiem zbrodni katyńskiej, przesłuchiwanym (w 1952) przez amerykańską komisję kierowaną przez kongresmena Raya Johna Maddena.
Trzej bracia spotkali się ponownie ze sobą i rodzicami w walijskim obozie Penrhos, gdzie spędzili razem Boże Narodzenie 1948 roku.
