Urodził się w dniu 6 czerwca 1905 w Justynowie koło Wilna (jako jego data urodzenia wskazywany jest też 31 lipca lub 13 sierpnia 1905, a jako miejsce narodzin Lipawa). Był synem Piotra i Teresy Landzberg.
Jako absolwent Szkoły Podchorążych Sanitarnych (IV promocja – nauka w okresie 1925-1931) został mianowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy) z dniem 1 marca 1931 i 10. lokatą oraz wcielony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na staż do 31 marca 1932. Z dniem 20 września 1932 przeniesiono go, bez prawa do należności za przesiedlenie, z Centrum Wyszkolenia Sanitarnego do 14 pułku piechoty z Włocławka na stanowisko lekarza.
Awansowany do rangi porucznika ze starszeństwem od 1 stycznia 1933 i 13. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy). Z dniem 15 kwietnia 1933 przeniesiony z 14 pułku piechoty do 85 pułku piechoty. Na opublikowanej 31 stycznia 1934 Liście Starszeństwa Korpusu Oficerów Sanitarnych zajmował 16. lokatę w swoim starszeństwie wśród poruczników lekarzy. 7 czerwca 1934 ogłoszono przeniesienie por. dr. med. Karola Zawiszy z 85 pułku piechoty do 5 pułku piechoty Legionów na stanowisko lekarza.
Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza rozkazem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z 12 listopada 1935. Rozkazem Dowództwa KOP przydzielony do batalionu „Snów” na stanowisko lekarza baonu. W nowym miejscu służby zameldował się 7 grudnia 1935. Awansowany do rangi kapitana w korpusie oficerów sanitarnych z dniem 1 stycznia 1936 i 27. lokatą. Z dniem 14 października 1936 wybrany członkiem zarządu Koła Przyjaciół Związku Strzeleckiego przy baonie KOP „Snów”. 17 grudnia 1937 wszedł z urzędu do zarządu Wojskowego Klubu Sportowego „Snów”. Od 17 stycznia 1938 prowadził czterotygodniowy kurs dla szeregowych sanitarnych funkcyjnych zorganizowany przy izbie chorych baonu.
Zgodnie z rozkazem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z 2 kwietnia 1938 przeniesiono go do 4. Batalionu Saperów w Przemyślu. Do dnia 21 maja 1938 zdał obowiązki lekarza batalionu „Snów” kpt. dr. Henrykowi Marcelemu Bukało. W styczniu 1939 roku 4. Batalion Saperów został przeformowany w 4 Pułk Saperów, a na dzień 23 marca 1939 kapitan lek. dr. Karol Zawisza piastował stanowisko lekarza medycyny w 4 Pułku Saperów, zajmując w tym czasie 17. lokatę w swoim starszeństwie.
I rząd – siedzą od lewej: kpt. Marian Matera, mjr Aleksander I Zabłocki, mjr Aleksander Fiszer, ppłk Franciszek Sudoł, płk Ignacy Misiąg, ppłk Hugo Mijakowski, mjr Stanisław Brzeziński-Dunin, mjr Stanisław Pietrzyk, mjr dypl. Wilhelm Paszkiewicz
II rząd – stoją od lewej: kpt. Emil Zawisza de Sulima, kpt. Michał Naziembło, kpt. Mieczysław Sanak, kpt. Józef Tkaczyk, kpt. Ignacy Alejski, kpt. lek. Zygmunt Pukianiec, kpt. Józef Rodzeń, kpt. Roman Zawarczyński, kpt. Jan Fleischmann, por. Stefan Spychalski, kpt. Piotr Wittman
III rząd – stoją od lewej: por. Jan Herman, por. Stefan Wójcik, por. Franciszek Ptaszyński, por. Zygmunt Beliczyński, kpt. Wiktor Jarocki, por. Władysław Szelepin, por. Jan Wiśniewski, por. Józef Minikina, ppor. Czesław Łabencki, por. Wacław Fabijanowski, ppor. Władysław Stepokura (stoi niżej), ppor. Tadeusz Wroński, ppor. lek. Stefan Żabicki
IV rząd – stoją od lewej: ppor. Jan Kowalczyk, por. Józef Stawicki, por. Konstanty Biesiekierski, kpt. dypl. Józef Olędzki, ppor. Jan Grabiński, ppor. Ryszard Jagiełło, ppor. Zygmunt Buczyński, ppor. Stanisław Domagalski, ppor. Leonard Królak
Źródło: zbiory własne.
Na wojnę wyruszył z saperami z Przemyśla, uniknął niewoli i po zaprzestaniu walk dotarł do rodzinnej posiadłości w Wilnie. Jego żona i córki od czerwca 1939 przebywały na wakacjach w majątku Mikołajewo w okolicach Głębokiego, skąd z 17 na 18 września tr. wyruszyły na Żmudź. Na przełomie grudnia 1939 i stycznia 1940 Karol Zawisza połączył się z rodziną i razem wyjechali do Nowej Wilejki, gdzie mieszkała jego babka. Podjął wówczas pracę w Wilnie dojeżdżając codziennie do Nowej Wilejki. W styczniu 1941 aresztowany przez Rosjan i osadzony w więzieniu Łukiszki. W marcu 1941 zesłany do Kazachstanu, gdzie pracował przy wyrębie lasu i spławianiu drewna do morza. Zwolniony po układzie Sikorski-Majski, wstąpił do armii Andersa. Przeszedł jej szlak, biorąc udział w bitwie pod Monte Cassino jako lekarz w szpitalu polowym.
Do Wielkiej Brytanii przybył w 1945 i służył jako oficer medyczny w Polskim Korpusie Rozmieszczenia i Przysposobienia. 2 września 1947 został zarejestrowany w londyńskiej Naczelnej Radzie Lekarskiej (na mocy jego dyplomu lekarskiego z 1931). W 1953 mieszkał w Newcastle-upon-Tyne.
W Wielkiej Brytanii zawarł drugi związek małżeński z Barbarą (polską pielęgniarką), z którą miał dwóch synów). Przez 19 lat prowadził praktykę ogólną w Narodowej Służbie Zdrowia (NHS) w Newcastle. Z rejestru Naczelnej Rady Lekarskiej został wykreślony 1 grudnia 1969.
Zmarł w Newcastle 27 czerwca 1971. Urna z jego prochami została przywieziona do Polski i spoczęła na cmentarzu parafii pw. św. Wacława w Radomiu – sektor: 46a, rząd: 14, miejsce: 4, grób: 15914.
Pierwszą żoną Karola Zawiszy była poślubiona w 1931 Zofia Łopacińska z Łopacina herbu Lubicz (ur. 27 grudnia 1905 w Annodworze, zm. 20 października 1987 w Radomiu). Z ich związku narodził się syn Mikołaj Justyn (przeżywszy jeden rok zmarł 8 grudnia 1936 w Wilnie na zapalenie płuc) oraz trzy córki: Maria Anatolia (ur. 9 września 1940 w Nowej Wilejce, zm. 18 października 2020 w Radomiu), Teresa Wacława Zawisza-Łapa (ur. 28 września 1932 w Wilnie) – lekarz pediatra i Anna Maria (ur. 29 listopada 1937 w Snowie, zm. 3 stycznia 1985 w Radomiu).
Kapitan lek. Karol Zawisza odznaczony był:
- Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (1938)
- Odznaką Pamiątkową Korpusu Ochrony Pogranicza „Za służbę graniczną” (1937)
